เทศบาลเมืองเบตง ร่วมกับชมรมมุสลิมสัมพันธ์เบตงและกลุ่มเพื่อนมุสลิมะห์ มอบถุงยังชีพให้กับผู้ป่วยติดเตียง ผู้พิการ ผู้สูงอายุและผู้ยากไร้
วันที่ ๘ กันยายน ๒๕๖๘ เทศบาลเมืองเบตง ร่วมกับชมรมมุสลิมสัมพันธ์เบตง และกลุ่มเพื่อนมุสลิมะห์ ลงพื้นที่มอบถุงยังชีพให้กับผู้ป่วยติดเตียง ผู้พิการ ผู้สูงอายุ และผู้ยากไร้ เพื่อเป็นการเยี่ยมเยียน ให้กำลังใจ สอบถามปัญหาต่างๆ ความต้องการสำหรับผู้พิการ ผู้ป่วยติดเตียง ผู้สูงอายุ และผู้ยากไร้ ในการนี้ได้นำเครื่องอุปโภค บริโภค เช่น ข้าวสาร อาหารแห้งและ น้ำดื่มมอบให้เพื่อช่วยบรรเทาความเดือดร้อนสร้างขวัญและกำลังใจให้ผู้ป่วยสามารถต่อสู้กับอาการเจ็บป่วยได้ด้วยกำลังใจที่ดีพร้อมช่วยเหลือประชาชนด้านการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิต ในเขตเทศบาลเมืองเบตงจำนวน ๔ ราย ได้แก่ ชุมชนกาแป๊ะฮูลู จำนวน ๒ ราย ชุมชนกาแป๊ะกม.๕ จำนวน ๑ราย และชุมชนกาแป๊ะกอตอใน จำนวน ๑ ราย
นายใช้ วงศ์นิตยลัภย์นายกเทศมนตรีเมืองเบตง กล่าวว่า ปัจจุบันผู้ป่วยติดเตียงมีจำนวนเพิ่มขึ้และเป็นผู้สูงอายุที่ป่วยด้วยโรคเรื้อรังซึ่งต้องได้รับการดูแลจากครอบครัวอย่างมากดังนั้นการดูแลผู้ป่วยติดเตียงที่บ้านจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งที่พยาบาลต้องให้การดูแลเอาใจใส่รวมทั้งการส่งเสริมสนับสนุนให้ผู้ดูแลสามารถดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันการเจ็บป่วยที่อาจแทรกซ้อนจากการนอนติดเตียงนานๆผู้ป่วยติดเตียงมีความลำบากในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันด้วยตนเอง ดังนั้นต้องพึ่งพาผู้ดูแลให้ช่วยเหลือเกือบตลอดเวลา
สำหรับผู้ป่วยติดเตียงที่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ในบางกิจกรรม เช่นสามารถใช้มือในการหยิบจับสิ่งต่างๆได้ผู้ดูแลต้องสนับสนุนให้ผุ้ป่วยได้ทำกิจกรรมด้วยตนเองฝึกและให้กำลังใจเพื่อให้ผู้ป่วยมีความภูมิใจในตนเองผู้ป่วยติดเตียงที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้เลยเป็นหน้าที่ของผู้ดูแลที่ต้องช่วยปฏิบัติกิจวัตรประจำวันให้ทั้งหมด การดูแลที่ดีมีประสิทธิภาพจะส่งผลต่อการลดภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้ เช่นการรักษาความสะอาด สุขอนามัยทางร่างกายการรับประทานอาหารที่เหมาะสมและถูกหลักอนามัย การพลิกตัวการนวดผิวหนังโดยเฉพาะบริเวณที่จะเกิดแผลกดทับได้ง่าย การพลิกตัว การพยุงนั่งการฟื้นฟูสภาพทางกาย แขน ขา เพื่อป้องกันความพิการที่อาจรุนแรงขึ้นตลอดจนการดูแลด้านจิตใจของผู้ป่วยที่ต้องการกำลังใจในยามที่ไม่สามารถช่วยตนเองได้เพื่อให้ผู้ป่วยรู้สึกไม่เป็นภาระกับลูกหลาน ไม่รู้สึกท้อถอย ไม่รู้สึกหมดหวังในชีวิต เหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญที่ผู้ดูแลและครอบครัวต้องช่วยกันประสานความรักความผูกพันที่มีส่งให้กับผู้ป่วยด้วยความเข้าใจความรู้สึกของมนุษย์ที่มีข้อจำกัดในการดำเนินชีวิต